Re: motivatie huisartsenpost Zevenaar

Hoi Fred,

Dat is nu de grote vraag? Of ik inderdaad niet in staat was om voor mezelf en mijn kinderen te zorgen.
Er is geen structurele hulp geboden door de psychiatrie.
De huisarts wilde informatie van de psychiatrie. Toen we daar kwamen is de psychiater (een ongetrouwde zij) met mijn huisarts (een hij) gaan praten.
Ik ben niet een keer in het gesprek betrokken, en toen ik op stond, op verzoek om koffie te halen heeft de psychiater, zij dus, gezegd dat ik een IBS zou krijgen, terwijl ik dus koffie wilde halen voor hen!

Sorry Fred, als ik zo in de war was geweest dan had ik dit nooit in heldere taal na kunnen vertellen. Ik mis mijn man, maar deed rouwverwerking bij een mevrouw van maatschappelijk werk die zich daarin gespecialiseerd heeft en ik vond het niet nodig om naar een arts/psychiater te gaan. Toen ik het deze vrouw opperde, dat ik naar de huisarts ging, vond zij dat niet echt nodig, omdat ik de rouwverwerking goed was aangegaan en begon te doorlopen, volgens het boekje.

Door de ingreep van psychiatrie is de rouwverwerking ernstig verstoord. Ook voor mijn kinderen, en ik maak me zorgen om hun verwerking, juist omdat de hele psychiatrie vol zit met mensen met onverwerkte rouw en verlies ervaringen, die niet onderkend worden. Juist niet door psychiaters in instellingen die hun patiënten separeren, hetgeen extra ontsporingen geeft.
Jeugdzorg doet er een schep bovenop door de meest hatelijk dingen op te schrijven, die volgens mijn gezinsbegeleiding en buurvrouw en advocaat niet op waarheid berusten, maar puur zijn om de rechter te laten beslissen dat ik gedwongen met hen verder moet.
Mijn man had ons dit voorspeld en de pubers hebben het verkeerd uitgelegd, zij dachten dat het zo moest!

De gehandicapte dochter woont inmiddels weer thuis, dankzij gezinsbegeleiding en advocaat.
Mijn zusje Anja denkt nog steeds dat jeugdzorg toezicht moet houden en heeft het tweelingzusje van mijn dochter in huis genomen en ze zegt de vreemdste dingen tegen mijn kinderen.
Zij praat het psychiatrisch ziekenhuis na, dat ik nooit meer goed zal worden en dat ik eeuwig patiënt ben. Dat mochten ze willen.
De instelling waar ik opgenomen was is verhuisd en had gewoon patiënten nodig op de nieuwe plek en ze hebben gedacht dat ik er een zou kunnen zijn. Mooi niet! Niet dankzij hun manier van behandelen (dit is mishandelen), maar doordat mijn advocaat vertrouwen in me heeft.
Ik woon weer thuis en word in de gaten gehouden door een heel netwerk van buren en vriendinnen die de opname in de psychiatrie nu konden volgen. Zij vonden het niet nodig en zijn helemaal verbaasd dat het hier zo gelopen is.

Met vriendelijke groet,
Martha